"(...) Ik wou dat de kou maar achterwege bleef want ik heb nog steeds geen gelegenheid tot stoken - al smeer ik de warmste kleuren op m'n doeken, de wereld om me heen blijft vijandig en koud en het doet bijna de zo kostbare verbeelding bevriezen (...)" [Paris, undated]. "(...) Eerst bij Karel [Appel] op 'n matras op de vloer een beetje gelegen - (het blijft camperen!) vanuit die gezichtshoek z'n werk bekeken. (...) Het is zeer objectief aan de gang z'n voorkeur van het pure witte fond is merkbaar in al z'n doeken zowat. Daarop afgewogen (...) rode en blauwe vlekken - van expressie is er nauwelijks sprake. - Ik sta met m'n werk er heel ver van af - Constant nog veel meer, met zijn baroque getourmenteerde geest. Karel schildert zegt hij zelf nog wel katten (het meest) en dan vogels - maar ze bijten niet meer en de vleugels zijn nog van Constant, die verliezen ze wel een keer. Z'n wereld is daarmee afgesloten. Zeg je nu eens tegen Karel - kijk ik zie daar een boom of landschap in een doek - dan ontlok je een felle discussie - want dat kan niet zegt Karel dan (...)" [Paris, undated]. "(...) Tezamen hier met Hugo Claus, een jonge belgische dichter uit Ostende (een werkelijk goede dichter) geef ik hier in Januari een boekje uit - de tekst ontstond naast tekeningen van mij - tekeningen die hij zelf uitzocht omdat zij hem op één of andere manier boeiden. Het zal "Het wandelend vuur" heten. Verder heb ik voor jou besteld bij de drukker in Holland "Les jambages ou cou", het boekje gemaakt met Dotremont (...)" [1950]. "(...) Ik zelf ben alweer heel spoedig aan de slag gegaan (...) noodzakelijk is het mij van de wereld af te scheiden - achter een laken valt niets te merken van het flanerend Parijs - van terrassenleven bont en fleurig die opbloeit als de zon er weer is. Je zou m'n beste Aldo veel van je bezwaren zien opgaan als zeepbelletjes in de lucht als je al die diverse bloote halsjes zag - naast de kleur uitspatting van de wilde uitstalling van tomaten, citroenen, oranges, kersen enz., een kleur en vorm festijn van de meest diverse types van vrouwelijk schoon - Iedereen kan dit naar willekeur observeren - de verleidng is groot om met kleine pasjes de boulevards van de stad op en neer te lopen. Bij Maeght een schitterende tentoonstelling waar Miro een fantastisch doek heeft hangen (muurschildering voor een universiteit) die al de andere doeken in de schaduw stelt (Léger, Picasso, Braque, Rouault, Chagall enz.) (...)" [23/05/1951]. "(...) Onlangs ontving ik de uitnoodigingskaart voor de tentoonstelling in R'dam. Ik schrok een beetje (boel). De kaart vind ik bepaald niet geslaagd, vooral mijn naam gedrukt in dwaze sierlijke letters - het lijkt wel een uitnodiging voor een cocktailparty of zo iets dergelijks - en mijn diertje is helemaal verbaasd als een echte oerwoudaap tussen parfumflesjes. Enfin volgende keer zal ik er een laten drukken brutal als rauwe biefstuk (...)" [15/01/1952]."(...) Onbegrijpelijk dat Eugène [Brands] telkenkeren hetzelfde stokpaardje wil bestijgen. Na het lieve schandaaltje in het museum in 1949 wil hij het nogmaals zoetjes overdoen. En dan met een klein overzichtstentoonstelling 1948-1952! (...) Ik ben een beetje boos geworden omdat ik NIETS voor voel en er voor mij zelfs niet over te denken valt. (...) Je trapt er toch niet in Aldo, ze willen je natuurlijk graag gebruiken of liever gezegd misbruiken (...)" [26/02/1952]. "(...) Jullie weten misschien al dat de beurs mij geweigerd is die ik aangevraagd had dit jaar, ondanks de prachtige aanbevelingen + de grote moeite die ik mij getroost heb deze te verzamelen. Het bracht me wel eventjes uit m'n evenwicht. Van de kennissen die het aangevraagd hadden kregen Friso ten Holt, Théo en Lotti allen een beurs. Stom van mij om er ook zo steevast op te rekenen - maar het was ook voor mij van groot belang dat het ingewilligd werd. Een paar weken deed ik totaal niets - ik was er helemaal uit (...) Er gebeurt hier zo veel de laatste tijd de ene prachtige tentoonstelling na de andere, het lijkt wel alsof de wereld bewijzen wil waartoe de menselijke verbeelding in staat is naast het geweld waar tegenover de mensen steeds geplaatst worden (....)" [13/06/1952]. "(...) Dank je nog eens voor het Sahara nummer van "Forum". Ik zou het weer eens moeten zien... het water kwam mij in de mond (gek als je aan de woestijn denkt) toen ik laatst die plaatjes terugzag. Alle riante plekjes van de wereld geef ik voor de woestijn, die een veelheid van wonderen is: schroeiende vlakte, heet hel zand in stenen, stenen, stenen (...)" [05/06/1956]. "(...) Nu, uit ons vriendelijk landje kwam Rooskens + lieftallige dochter - en sprak mij over enige interne questies aangaande een tentoonstelling die strakjes plaats zou vinden in het Stedelijk Museum. Langzamerhand is het welhaast "traditie" geworden dat er kleine questies reizen [sic] wanneer de zware jongens (of de minder zware jongens) uit onze kunstwereld bij elkaar komen en met z'n allen ergens gaan hangen. Het krijgt dan al gauw weer het karakter van een manifest - een manifest heeft een opruiend karakter en van oproer komt bloed of erger moord enz. enz. Maar hier Aldo, hebben de jongens die strakjes keurig komen te hangen in 't Stedelijk heel weinig met elkaar gemeen (...). Als ik de lijst bekijk van de 26 exposanten (...) dan kan ik het met een derde al heelemaal niet eens zijn - en bij de overige twee derde hangt het zozeer van de werken af dat ze ingezonden hebben, - dat ik in ieder geval moet constateren dat er hier niet als een "hechte groep" gemanifesteerd wordt, maar als het naar voren brengen van sterk uiteenlopende individuen (...)" [26/04/1957].

Idem. "(...) Het is niet zo heel wonderlijk dat er altijd weer mensen zijn die er op uit zijn een zogenaamde orde te herstellen (...)." AUTOGRAPH TEXT SIGNED "Corneille", undated (±1950), pen and ink, 1 leaf, recto only.

- Yellowed and frayed.

= Attacking the people who wanted the mural "Vragende kinderen" by Karel Appel to be removed from the canteen of the city-hall of Amsterdam.

AND a photostat of a newspaper clipping of an article by Corneille, "De mannen van de Hogar", with (later) annots. in red feltwriter by Aldo van Eyck.